maandag bracht Ferre zijn schriftje mee. En hij vertelde en passant dat hij over ‘mijn Lotte’ aan het leren was op bij juf Ria. Ik wist al op voorhand dat wanneer Het Bericht in dat boekje zou staan, ik tranen met tuiten ging huilen, en ja hoor, wat kennen we de mama goed…….
Lotte en mama mochten dus op bezoek komen in het klasje. Ferre was alleen wat in de war want hij dacht dat we maandag al direct zouden komen, en heeft dus de hele avond gevraagd waar Lotte nu was geweest en dat hij op mij had gewacht. Gelukkig kon ik zeggen dat hij alleen maar deze nacht nog moest slapen en dat de zus dan naar het klasje ging komen, als Ferre nog in ‘de kring’ zat. Dat was overzichtelijk. Een beetje zenuwachtig droeg hij me op om zijn zusje vooral erg mooie kleertjes aan te doen, wuifde ‘tot straks’, kus en knuffel en weg was hij. Tot straks hé mama, tot straks, want dan komt mijn Lotte met jou naar mijn klasje….
En dan, de klop op de deur en 17 kleine snoetekes die ons vol verwondering aankeken, tot er 1 snoetje veranderde in een gloeilamp…….. MIJN MAMAAAAAAAAAA, MET MIJN LOTTEEEEEEEEEE……..
O wat was hij fier en trots en zo ongelofelijk groot-e broererig. Mijn knulleke.
Mama mocht de jas in zeven haasten uitdoen, -want- Ferre ging Lotte vasthouden.
En alle kindjes mochten dan een voor een komen aaien, terwijl ik Lotte terug had vastgegrabbeld net voor ze op de (gelukkig zachte) vloer tuimelde.
De juf vroeg wat baby’tjes zo allemaal doen, wat een erg moeilijke vraag was, de meeste kindjes in de klas zijn oudste en enig kind, een bijzonder fenomeen.
aarzelend klonk er
- slapen
- kaka doen (ervaringsdeskundige Ferre, want ja, die Lotte van ons, dat is dus geen beschaafd kind, maar een kotsend en schijtend monster)
- oogjes open doen
- eten
- chocomelk drinken, weer volgens Ferre, alleen mocht de chocomelk wel uit mijn borstjes komen.
Veel meer doen die dus nog niet.
De kindjes besloten al snel dat zo’n boeleke dus niet erg interessant is, zeker niet omdat ons Pippelot gewoon de dag weg snurkte in plaats van vermakelijk te Lachen of te Geeuwen of iets van dat kaliber. Neen, af en toe een piepje, daar moest het publiek het mee doen.
De juf vond dat niet erg.
Die knuffelde zo ook wel met dat bezoekertje.
Als klap op de vuurpijl mocht Grote Broer nog 2 cadeautjes afgeven én openmaken voor zusje. Van de juffen kregen we sokjes, wat goed meegenomen was, want wie goed op de foto ziet, ziet 1 gesokte en 1 blote voet. Het sokkenverdwijnmysterie slaat ongenadig toe, met die minidingetjes…
De kindjes hadden een heel mooie slinger gemaakt, allemaal 1 vlaggetje. Die moet nog opgehangen worden, want dat is iets voor papa en Ferre. Ik bevind mij nog niet in de fysieke conditie om dat zelf te doen, helaas.
Maar goed, na het overhandigen der cadeau’s, konden we wel weer opzouten vertrekken, zodat de kindekens aan de knutsel konden. 
******************************
Hadden we hier vandaag ook Hoog Bezoek. Meneer Doktoor. Voor ons Meiske. ‘t Is te zeggen, vooral voor de mama, die niet slaapt van al dat kreunen en kotsen en stikken in die kots dat het meisje doet.
Om de mama wat gerust te stellen, want vandaag is Lotte 3 weken. En weten jullie nog wat dat nu met Ferre was toen die drie weken was? Juist ja, een week ziekenhuis.
Meneer Doktoor kwam hier dus binnenwaaien en stelde vast dat er oeferdeoef geen rare dingen op de luchtwegen te horen waren en dat ons madammeke een vinnig dingske was. Dat was nadat mevrouw haar verontwaardiging ten gehore bracht.
Het kreunen en de schier oeverloze hoeveelheid kakkebroeken? Die danken we aan een overijverige peristaltiek. Hij smeet ook met een dure term voor gasvorming in haar ingewanden, iets met aero- maar helaas, behalve dat ik nog weet dat ik geen ajuin of kool meer mag, ben ik dat deel van de conversatie even kwijt.
Dus: een overijverige darmwerking, geen gasveroorzakende dingen meer in het dieet, reflux, dus gaviscon, hopelijk lust Lotje banaan, anijssmaak is zoooooooooo goor, dat ga ik nog niet proberen in haar strotteke te krijgen, en passant keek Meneer Doktoor ook even naar mijn keizerlijke snee: inderdaad een draadje van daarbinnen dat een lichtje kwam scheppen, en of ik een potje plas kon binnenbrengen, kijken of de vreselijke pijnen daaronder van een urineweginfectie zijn. En, hoppa, 34 € armer, maar weer gerust. Kreun maar meiske, mama zal wel oorstopkes gebruiken.
En kom, speciaal voor de drie-weken-jubilee, omdat ons Lotteke die in mijn armen mag vieren in plaats van in een ziekenhuisbeddeken: een snoetenparade!!!!!!!!!! O nostalgie nietwaar?
